تقدیم به همکاران فرهیخته ی فرهنگی ام....

ای معلم من ای همره پیمبران

درس عشق و شور تو سرزده به آسمان

ای که تیغ دانشت پاره کرده جهل وزور

ازفروغ علم تو جاودانه شدجهان

طفل دل به شوق تو عاشقانه جان گرفت

برلبت سرود عشق،نون والقلم بخوان

باغبان باغ علمی و رهنمون به گل

می دهد کلام توبوی خوب گل ستان

ساده ای صمیمی و پاک و مهربان وشاد

گرمی نگاه تو می دهد به ماامان

ناخدای کشتی علم و دانش و شعور

ای چراغ روشن ای آسمان بی کران

            مهدی کرمی

بازهم درسینه ی تب دار من  

یادی ازآیینه ی احساس توست

یادی ازآهنگ شورشعرتو

روشنی هایت که بامن خوگرفت

چشم احساس من ازگل خنده هایت سوگرفت

دیگرآن احساس نابت کو؟

کجاست؟

حیف شدای نازنین

درمیان حجمی ازاحساس ناب

گُر گرفتی

رخت بستی

رهگذارجاده های غم شدی

آه

بامنِِ ِغمدیده،هم ماتم شدی

نازنینا صبر کن

سرودغم مخوان

آیه های ممتد ماتم نخوان

درسکوت وسایه وماتم نمان

بازهم برگرد

درظلام شب دوباره روزشو

درحریم عاشقی جان سوزشو

بازهم درسینه ی احساس من

شوکت آیینه ی احساس توست

         مهدی کرمی

مـا مـنتـظران مهـرکشتـی مـوعودیـم

یک چشمه ی کم آب به سوی رودیم

طــوفـان بـلا نسـیـم  روح افــزا شــد

چــون یـار ابـاصالـح مـهـدی بـودیـم

      مهدی کرمی

خورشید درآسمان کربلا بود حسین

درمعرکه برلبش خدا خدا بود حسین

کُشتند ولی چرا بِاَیَّ ذنبٍ قـُتِلَت

برنیزه به سر،هوای مرتضی بود حسین

برطفل فتاده بر زمین اصغر خود

بر ورد لبش رضابک رضا بود حسین

آن شب که به خیمه های عشق آتش زده شد

غمنامه ی ناله های نینوا بود حسین

ای کوه همیشه استوار زینب توبگو

درغربت شام تار ناخدابود حسین

بارید ازآسمان کربلاگریه ی خون

وقتی که به نای نیزه هم نوا بود حسین

آن روز که کوچه های کوفه درخواب شدند

صد درد به سینه اش ولی دوابود حسین

عمریست که کلُ ارضُ کربلا برلب ماست

یعنی ز ازل چراغ راه مابود حسین

        مهدی کرمی-شوش دانیال

تقدیم به هشتمین حجت سرمد، نگین درخشان وطن،السلطان اباالحسن، حضرت رضا (ع).